ଶିକ୍ଷାର ଆଲୋକରୁ ଜନସେବାର ଦୀପଶିଖା: ମଣିଷଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସ୍ଥାନ ଖୋଜୁଥିବା ତ୍ରିଦେବ ବେହେରାଙ୍କ ଜୀବନଯାତ୍ରା
ଜୀବନର ପଥରେ କେହି ନିଜ ପାଇଁ ବଞ୍ଚନ୍ତି, ଆଉ କେହି ଅନ୍ୟର ହସରେ ନିଜ ଜୀବନର ସାର୍ଥକତା ଖୋଜନ୍ତି। କେହି ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକ ବାଣ୍ଟି ଜୀବନକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି, ଆଉ କେହି ସେହି ଜ୍ଞାନକୁ ସମାଜର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାର ମାଧ୍ୟମ କରି ନିଅନ୍ତି। ଶିକ୍ଷାବିତ୍ରୁ ସମାଜସେବାର ପଥରେ ତ୍ରିଦେବ ବେହେରାଙ୍କ ଯାତ୍ରାକୁ ଏହି ମାନବୀୟ ଭାବନାର ଏକ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଅଧ୍ୟାୟ ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯାଇପାରେ। ଶିକ୍ଷା କେବଳ ଅକ୍ଷରର ଆୟୋଜନ ନୁହେଁ, ଏହା ହେଉଛି ମଣିଷର ଅନ୍ତରରେ ମାନବିକତାର ମଞ୍ଜି ବୁଣିବାର ଏକ ପବିତ୍ର ପ୍ରୟାସ। ଜଣେ ଶିକ୍ଷାବିତ୍ଙ୍କ ଜୀବନରେ ଏହି ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଯେତେବେଳେ ସମାଜର ଅଭାବୀ, ଅସହାୟ ଓ ଅବହେଳିତ ମଣିଷଙ୍କ ପ୍ରତି ଦାୟିତ୍ୱବୋଧରେ ପରିଣତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଶିକ୍ଷାର ପ୍ରକୃତ ମହତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୁଏ। ତ୍ରିଦେବ ବେହେରାଙ୍କ ନାମ ସହ ଯୋଡ଼ି ହୋଇଥିବା ଶିକ୍ଷା ଓ ସମାଜସେବାର ଭାବନା ଆମକୁ ମନେ ପକାଇଦିଏ ଯେ, ସମାଜର ପ୍ରକୃତ ଉନ୍ନତି କେବଳ ବଡ଼ ବଡ଼ ଅଟ୍ଟାଳିକା କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚ ପଦପଦବୀରେ ନୁହେଁ; ଏହା ରହିଛି ମଣିଷର ମୁହଁରେ ଫୁଟୁଥିବା ହସରେ, ଅସହାୟର ଆଖିରୁ ଝରୁଥିବା ଲୁହ ପୋଛିବାରେ ଏବଂ ନିରାଶ ହୃଦୟରେ ଆଶାର ଆଲୋକ ଜାଳିବାରେ। ଜନସେବାର ପଥ କେବେ ପୁଷ୍ପଶଯ୍ୟା ନୁହେଁ। ଏହା ହେଉଛି ତ୍ୟାଗ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ମାନବିକତାର ଏକ ନିରବ ସାଧନା। ଲୋକଙ୍କ ଦୁଃଖକୁ ନିଜର ଦୁଃଖ ଭାବିବା, ସେମାନଙ୍କ ଆଶାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନରେ ସକାରାତ୍ମକ ପରିବର୍ତ୍ତନର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବା ହିଁ ଜନସେବାର ମୂଳମନ୍ତ୍ର। ଜଣେ ଶିକ୍ଷାବିତ୍ଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଯେତେବେଳେ ସମାଜର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସମର୍ପିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ତାହା କେବଳ ଶ୍ରେଣୀଗୃହର ଚାରିକାନ୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ରହେ ନାହିଁ; ତାହା ଜନଜୀବନର ଅଗଣିତ ଆଶା ଓ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାର ସମ୍ଭାବନା ସୃଷ୍ଟି କରେ। ଜନସେବାର ପ୍ରକୃତ ପରିଚୟ—ପଦବୀ ନୁହେଁ, ମଣିଷର ଭଲପାଇବା ସମୟର ସ୍ରୋତରେ ପଦପଦବୀ ଓ ପରିଚୟ ଦିନେ ଫିକା ପଡ଼ିଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ମଣିଷ ପାଇଁ କରାଯାଇଥିବା ନିଃସ୍ୱାର୍ଥ ସେବାର ସ୍ମୃତି ହୃଦୟରେ ଚିରକାଳ ଜୀବନ୍ତ ରହିଥାଏ। ତ୍ରିଦେବ ବେହେରାଙ୍କ ଜୀବନଯାତ୍ରାକୁ ନେଇ ଏହି ଆଶା ଓ ଆଦର୍ଶର କଥା କୁହାଯାଇପାରେ—ଶିକ୍ଷାର ଆଲୋକ ଜନସେବାର ଦୀପ ହୋଇ ଜଳୁ, ଆଉ ସେହି ଆଲୋକରେ ସମାଜର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ ନିଜ ଜୀବନରେ ନୂଆ ଆଶାର ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଦେଖୁ। ତ୍ରିଦେବ ବେହେରାଙ୍କ ସମାଜସେବାର ମୂଳମନ୍ତ୍ର ହେଉଛି ମାନବିକତା, ସହାନୁଭୂତି ଓ ପରୋପକାର। ଅସହାୟ ଓ ଅଭାବୀ ଲୋକଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ସହଭାଗୀ ହୋଇ ସେ ସାହାଯ୍ୟର ହାତ ବଢ଼ାଇବାର ପ୍ରୟାସ କରିଆସୁଛନ୍ତି। ରକ୍ତଦାନ ଶିବିର ଆୟୋଜନ ଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଜଣେ ଅସହାୟ ଲୋକଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ତଥା ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବାର ମହାନ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ସେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଦୁଃଖୀ ମଣିଷର ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟାଇବା ଓ ନିରାଶ ହୃଦୟରେ ଆଶା ଜାଗ୍ରତ କରିବା ହେଉଛି ତାଙ୍କ ସମାଜସେବାର ମାନବୀୟ ଆଦର୍ଶ। ମଣିଷ ପାଇଁ ମଣିଷ ହୋଇ ବଞ୍ଚିବାର ଏହି ଭାବନା ହିଁ ତାଙ୍କ ଜନସେବାର ପ୍ରକୃତ ପରିଚୟ। ମଣିଷର ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପୁରସ୍କାର ହେଉଛି ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଆଖିରେ ନିଜ ପାଇଁ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଆତ୍ମୀୟତାର ଲୁହ। ଶିକ୍ଷାରୁ ସମାଜସେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାତ୍ରାର ମର୍ମ ମଧ୍ୟ ଏହିଠାରେ—ନିଜ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ସମାଜ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବା; ନିଜର ନାମ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ମଣିଷର ହୃଦୟରେ ସ୍ଥାନ ପାଇବା।
What's Your Reaction?
Like
0
Dislike
0
Love
0
Funny
0
Angry
0
Sad
0
Wow
0